Citytrip: Picknicken in BXL

Picknicken in centrum Brussel, mag dan wel actievoeren heten, het lijkt meer op een dagje uit met de familie. Het prachtige weer maakt er een perfecte foto-uitstap van. Van aan het station tot aan het beursgebouw op de Anspachlaan stap ik door een bruisend autoluw stadsdeel. 

Waar zijn de Waarden gebleven?

Als ik in Antwerpen op de boemel stap, zitten daar al twee baardige mannen met een tulband. Hun vrouwen hebben prachtige gewaden en een van hen heeft een baby. Ik denk dat het Sikhs zijn maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Bij een volgende halte stapt een jonge man op, die uit zijn rugzak een drinkbus en een broodje haalt. Hij ziet eruit als een Vlaming, maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Een of meer haltes verder stappen twee vrouwen, van een zuiders type op, maar dat is niet belangrijk, met drie ± 12-jarige kinderen. Ik haal mijn rugzakje van de zitplaats naast mij, zodat een van de vrouwen kan gaan zitten. Tot mijn verbazing gaat een van de kinderen daar zitten en de andere twee kinderen nemen de twee nog overblijvende zitplaatsen in.

Kinderen luisteren niet naar de woorden van volwassenen, maar leren uit hun voorbeeld. Ik vraag me af hoe ze op deze manier respect voor hun moeder en vrouwen in het algemeen moeten krijgen.

De twee moeders zijn de enigen in de coupé die geen zitplaats hebben. De Vlaming, maar het kan evengoed een Waal zijn want ik heb hem niet horen spreken, biedt zijn zitplaats aan een van de dames aan. De twee Sikhs staan op en bieden allebei hun zitplaats aan de overblijvende vrouw aan en blijven dan allebei rechtstaan. Er staan dus drie mannen recht om twee vrouwen te kunnen laten zitten.

Zouden die kinderen nu iets leren uit het respect dat die drie mannen, voor die vrouwen tonen? Ik denk erover na maar kom er niet uit.

Het stuk voor de Beurs is met nadarhekken afgezet en overal zie ik families met kinderen.

Ik heb twee camera’s bij. De vierkante foto’s zijn met een plastic camera met plastic lens. (Diana F+) Ze geven geen inferieur beeld van onze realiteit, maar een realistisch beeld van een andere realiteit. Zoals zwart/wit fotografie dat ook doet in vergelijking met kleur.

Vele picknickers worden geïnterviewd en de baby is gefascineerd door de microfoon en tracht door de volwassenen te kopiëren te leren hoe hij die moet vasthouden.

De rechthoekige foto’s zijn met een Lomo LC-A+ net als de vierkante op film genomen.

Op 24 mei riep filosoof Philippe Van Parijs op, de Anspachlaan te bezetten met een picknick. Zijn idee sloeg aan en op 10 juni was de eerste picknick bezetting een feit.

Dit is de rustigste en effectiefste actie die ik heb meegemaakt.

Aan het net hangt een spandoek, aan de ene zijde in ’t Frans en aan de ander zijde in ’t Nederlands met: ‘Leven in BXL = Kunnen badmintonnen op de Anspachlaan’. Al jaren is de auto prioritair en komt de leefbaarheid daarnaast. Het is een discussie over ‘waarden’. Steeds meer stedelingen eisen een leefbare stad, een gezonde stad waar de bewoners koning zijn en niet de auto.

Zelf heb ik lekkere broodjes bij en voel me kompleet ontspannen.

Enkele open-VLD-ers voeren campagne. Ze zijn voorstaander van een leefbare stad, 5 grote parkings aan de rand van de stad en met de metro naar het centrum. Indien nodig worden er nieuwe metrolijnen aangelegd. Het klinkt goed. Toch heb ik de hele tijd de indruk dat zijn uitleg goed is, maar zoals de volksmond zegt: “Zijne speculaas deugt niet.”  Is hij ongeloofwaardig of wil ik hem niet geloven. De campagnevoerder geeft een integere indruk, ik geloof hem. Ik ben ervan overtuigd dat hij ook echt een leefbare stad wil. Maar als puntje bij paaltje komt en er moet beslist worden, tellen de daden, niet de woorden.

City-Marketing

Deze picknick is reclame voor Brussel. De sfeer is ontspannen. De burgemeester heeft  toelating gegeven tussen 12:00 en 14:00. De organisatoren vinden dat te kort en hebben aangegeven langer te blijven. Niemand kan zich voorstellen dat de politie tegen dit publiek zou ingrijpen.

Ze grijpen ook niet in en maken van de gelegenheid gebruik om aan politie-marketing te doen. In de wagen zit een kind met een politiepet en enkele fotografen en cameramensen maken er beelden van.

Op de Grote Markt  speelt een band en je kan er gratis aan tafels zitten. Brussel wordt weer een stuk sympathieker.

Om in termen van open VLD te spreken: “Deze zelfstandige ondernemer brengt zijn eigen versie van citymarketing.” Hij speelt en zingt fantastisch. Ik heb op mijn trip naar Brussel, maar van één ding spijt en dat is dat ik niet langer ben blijven luisteren.

Buiten de man hierboven, kom ik nog een vrouw tegen met een bordje: ‘J’ai faim’ en in het station nog een graatmagere vrouw die zogezegd geld nodig heeft om haar ticket naar Antwerpen te betalen. Drie ‘zelfstandige ondernemers’ met hun eigen idee over citymarketing. Ik ben goed gezind. Het is een prachtige dag geweest. Ik spendeer meer aan die ‘zelfstandige ondernemers’ dan aan de reguliere kleinhandel.

Advertenties

Over Flash

Mijn eerste foto's maakte ik nog voor ik een tiener was. Ondertussen is het een passie. Hoewel ik alle scheikundige processen van beeldvorming heb geleerd, ben ik nog steeds in de ban van de magie van analoge fotografie. Digitaal mag dan voordelen hebben, analoog is meer fun.
Dit bericht werd geplaatst in Uitstappen en reizen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Citytrip: Picknicken in BXL

  1. raymonneke zegt:

    Aangename reportage geboren uit aandacht en verwondering !!!

  2. Nil zegt:

    Vreedzame, positieve actie! Zelfs geen GAS boetes… Da’s lang geleden!
    Bedankt Flashke! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s