De Ricoh GR(1) van Diado Moriyama

In 1996 introduceerde Ricoh een u handig te gebruiken luxe compact camera met een top-objectief, de GR1. De resultaten waren vergelijkbaar met die van gelijk welke professionele camera. De Japanse fotograaf Diado Moriyama bezorgde, het toestel een cult-status. In 2013 introduceerde Ricoh de ‘GR’, een nieuwe digitale nakomeling met een 16MP APS-C chip. Wat is er in de 17 jaar tussen de 2 camera’s veranderd en wat maakt hen bijzonder?

L1090625

  • De twee camera’s zijn vergelijkbaar in vorm en afmetingen.
    • 117 x 61 x 26.5mm voor de GR1 bij 175g (zonder batterij)
    • 117 x 61 x 34,7mm voor de GR bij 215g (zonder batterij) 254g met batterij en SD geheugenkaart.
  • De twee camera’s zijn heel verschillend.
    • De ene is analoog de andere digitaal.
    • De ene heeft een zoeker de andere een scherm om op te kijken

Als fotograaf wens ik een toestel dat voldoende past bij ‘mijn manier van fotograferen’. De ideale camera bestaat niet en een op papier ideaal toestel valt in de praktijk dikwijls lelijk tegen. Bij digitaal bepalen de afmetingen van de beeldsensor voor een groot deel de ‘look’ van een foto. De vorige ‘Digital GR’s hadden een kleine beeldsensor, de huidige een relatief grote (APS-C). Nieuwe bezems vegen goed en daarom heb ik met dit artikel gewacht tot ik de camera echt gebruikt heb.

De Ricoh GR1

L1090628Degenen die vorige eeuw al fotografeerden kennen zeker nog kleinbeeld film cassettes, waarmee je 12, 24 of 36 opnamen van 24 x 36 mm kan maken. In elke fotozaak had je de keuze tussen kleur negatief of dia en zwart/wit negatief. Vandaag kan je nog altijd 35mm film kopen.

K465_01 (1)

GR1 op Fujicolor C200
Telkens ik een film in de GR1 laad, verbaast het me weer hoe in zo’n kleine camera een filmcassette past. Het materiaal, het objectief, de ergonomie, … zijn allemaal fantastisch.

De Ricoh GR

De GR is momenteel de laatste in een lange rij van analoge en digitale versies. In de kleinbeeld periode kon je niet zien of een foto met een goede compact of met een reflex genomen was. In de foto’s van de vorige versies van de digital GR’s herken je de ‘vingerafdruk’ van hun kleine sensor. De huidige versie heeft een APS-C sensor en de resultaten zijn vergelijkbaar met die van een middenklasse reflex.

R0081648 - Version 2 (1)

GR op 200ISO
De huidige GR is de kleinste camera met een APS-C sensor. Hij heeft zoals zijn ‘voorvaderen’ een fantastisch objectief maar wat me vooral aanzette om het toestel te kopen is de geprezen ergonomie en mijn positieve ervaringen met de GR1. Alle knopjes hebben de juiste afmetingen en zitten op de juiste plaats, kortom het is een handig en fijn om mee te werken fototoestel.

De verschillen tussen beide foto’s zijn klein. De analoge is wat zachter, de digitale heeft meer verzadigde kleuren. Met wat ‘Photoshop-pen’ zijn de verschillen weg te werken. Wat niet bij te werken is, zijn de kleine details van de analoge foto die in de korrel ‘verdrinken’

Fotograaf Daido Moriyama heeft met zijn harde beeldtaal, de GR een cultstatus bezorgd. Onderstaande video geeft een inzicht in zijn manier van werken.

De ondertitel van deze site stelt de vraag of het toestel of de fotograaf de foto maakt. In de video vergelijkt iemand het toestel met het werktuig, de pen, potlood of bic, waarmee je een liefdesbrief schrijft.

GR1 of GR – Analoog of Digitaal?

Soms denk ik, ten onrechte zoals ‘iedereen’, dat de vraag beantwoord is. Tussen beide systemen zie ik twee grote verschillen.

  • Gevoelsmatig fotografeer je anders. Bij analoog zie je het resultaat eerst na het ontwikkelen van de foto EN het inscannen of vergroten van de filmstrook.
  • Het resultaat ziet er anders uit. De ‘fingerprint’ van een digitale foto is anders dan van een analoge. Op fora spreekt men steeds over een-alles-zaligmakend ‘IQ’ en dan bedoelen ze niet ‘Intelligentie Quotient’ maar ‘Image Quality’ en de foto’s van Diado Moriyama tonen dat beelden met een laag IQ toch Quality Images kunnen zijn. Het is de beeldtaal die de fotograaf wenst te gebruiken die bepaald of hij een grote/kleine beeldsensor of film gebruikt

K465_15b

GR1 op Fujicolor C200. In het land van René Magritte vaart een boot met electronisch reclame paneel op en neer in de vaargeul.  

Voor de een of andere reden krijg ik deze foto niet echt goed. Digitaal was ze met meer detail en groter microcontrast waarschijnlijk beter geweest.

R0081739 (1)

GR op 1/60 f:2.8 3200ISO, RAW ontwikkelt in camera met toevoeging van vignetering.
Kerk van God in België - Protestantse Kerk – Lid van de federale synode. Ik heb geen idee van het verband tussen de vaas en de kerk.

Bij aankoop van de GR heb ik wel getwijfeld of ik de GR VI zou kopen met kleine beeldsensor of de huidige met grote. Analoog (of met de kleine beeldsensor) was de  ‘IQ’ van deze foto, met meer korrel en minder detail, veel lager geweest. De sfeer die deze foto uitstraalt was daarentegen waarschijnlijk beter geweest.

269_35_2 (1)

GR1 op SNAP stand met Agfa APX 400 film ontwikkelt in Rodinal 1+50 scan van 10x15cm foto. Bedelaar in de Brusselse Nieuwstraat. 

vv

GR op 1/800 f:5.6 op ISO100 en digitale zoom op 47mm

De Engels-Spaans-Frans-Duits-Chinese handleiding van de analoge GR1 telt minder pagina’s als de ééntalig Engelse manual van de GR. Zolang je de (digitale) camera alles automatisch laat doen is fotograferen eenvoudiger geworden. Wil je de mogelijkheden van je toestel echt gebruiken dan was (analoog) fotograferen vroeger eenvoudiger. Een van de mogelijkheden van de GR is de zogenaamde digitale zoom, waarbij je op de GR buiten de 28mm kan kiezen op 35 of 47mm. Het aantal pixels wordt dan uiteraard kleiner van 16 → 10 → 5Mp. Door het fantastische objectief is 5 miljoen pixels nog ruim voldoende om een prachtige A4 uit te printen.

Of meer groothoek

Voor wie 28mm niet breed genoeg is heeft Ricoh heeft een 21mm conversielens uitgebracht, veel goedkoper dan de GR21 van in de filmtijd.

L1090482

Omdat de camera zo klein is lijkt de conversielens veel groter dan ze is. Als je liever door een zoeker dan op een scherm kijkt kan je altijd een aparte zoeker monteren.

R0010576 (1)

GR met conversielens op 21mm f:2.8 1/60′ op ISO 800

Dit is een beeld uit een reportage in een inloophuis volledig met de GR en waar alle foto’s buiten de eerste 3 met de 21mm conversielens gemaakt zijn.

Ook met de conversielens kan je inzoomen, je krijg dan (omgerekend naar 35mm) 21, 26 en 35mm respectievelijk op 16, 10 en 5 Megapixels.

K460_10

GR1 op Fujicolor C200. Park Spoor Noord.

Deze foto is genomen op de zogenaamde ‘SNAP’ stand, waarbij de afstand op de camera op 2 meter ingesteld staat. Handig als er geen tijd is om scherp te stellen zoals hier of bij straatfotografie of zo. Toch heb ik deze GR1 nooit veel gebruikt omdat tussen het indrukken van de ontspanknop en het maken van de foto te veel tijd (timelag) zit. Het is moeilijk op die timelag te anticiperen.

R0080291 (1)

GR op 1/400 op f:4 en 100ISO. Betoging tegen de GAS boetes in BXL.

Deze foto (1 uit een reeks van 4) is genomen door al meelopend, tijdens het fotograferen simultaan met mijn duim op de CAF- en met mijn wijsvinger de ontspanknop in te drukken. Dan neemt de GR 4 foto’s kort na elkaar en stelt tussen elke foto scherp. En zo zitten er nog fantastische mogelijkheden in de GR maar je moet wel de handleiding bestuderen en onthouden.

Besluit

De GR is een camera voor fotografen (niet voor stoeffers) waarmee je onopvallend kwaliteitsbeelden kan maken. Hij is volledig met één hand te bedienen. Perfect voor straatfotografie of om heel dicht bij de mensen te fotograferen en op plaatsen waar je liever niet wenst op te vallen. Misschien is het wel een van de best bewaarde foto-geheimen, want camera’s waar niet Canon of Nikon op staat zijn soms moeilijk te vinden. Ik heb mijn toestel in Arras moeten kopen.

Geplaatst in Fototoestellen | Tags: , , , | 3 reacties

World Press Photo 2013 met twee landgenoten bij de winnaars

Stephan Vanfleteren is winnaar in de categorie ‘Portretten’ en Frederik Buyckx kreeg een eervolle vermelding in de categorie “Dagelijks leven’. Het is een hele prestatie als je beelden uit meer dan 100.000 foto’s komen bovendrijven en deel uitmaken van de 160 die de wereld rond gaan op de World Press Photo. In Knokke-Heist kan je de tentoonstelling van 9 mei tot 9 juni bezoeken.

L1080982 (1)

In Scharpoord, het cultureel centrum van Knokke-Heist speelt op de vernissage van de Belgische première een band. De band speelt goed, maar de vrolijke deuntjes passen niet bij de soms harde beelden die op de tentoonstelling hangen. Een tijdens de opening geprojecteerd beeld van Vanfleteren had ik nooit in deze reportage toegelaten als hij het niet gekaderd had. U bent gewaarschuwd.

Lees verder

Geplaatst in Cultuur en Tentoonstellingen | Tags: , , , , , , , | 3 reacties

Berlin Graffiti

Berlijn barst van de graffiti, gaande van prachtige muurschilderingen tot tags. Het meest gekende is de West Side Gallery, een 1300m lang beschilderd overblijfsel van de Berlijnse Muur. Dat barst van de verwijzingen naar het donkere verleden en de huidige vrijheid.

Deze foto met grove korrel en speciale kleuren is gemaakt met een wegwerp camera met Crossbird film.

De afbeelding van deze Trabant die de muur doorbreekt kom je overal in Berlijn tegen op kaartjes en in folders.

Foto met wegwerpcamera met Crossbird film

Foto met wegwerpcamera met Crossbird film

Tussen ’61 en ’89 konden meer dan 5.000 mensen zo naar het Westen vluchten. Ze riskeerden daarbij neergeschoten te worden door Oost-Duitse grenswachten. In totaal werden 171 vluchtelingen doodgeschoten, vele anderen raakten gewond. Een van de meest bekende gevallen was de 18-jarige Peter Fetcher, die in 1962 werd neergeschoten in de neutrale zone tussen de Muur en West-Berlijn en daar doodbloedde. (1)

Foto met wegwerpcamera met Crossbird film

Foto met wegwerpcamera met Crossbird film

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Foto met wegwerp panorama camera

Foto met wegwerp panorama camera

K419_27

Foto met wegwerpcamera met Crossbird film

Ik hou van wat ‘grain’ in de stem

‘Les goûts et les couleurs, ça ne se discute pas’ maar voor mij mag het van uit de buik komen. De East Side Gallery blijft, ook na het toevoegen van wat ‘filmgrain’ en onwerkelijke kleuren, braaf en voorspelbaar. Voor mij mag er wat meer ‘grain’ in de boodschap. Is kunst die kritiekloos de gevestigde waarden uitdraagt, nog kunst?

K412_09

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Een bioscoop in vroeger Oost-Berlijn staat helemaal vol met graffiti

K412_06

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Veel graffiti wordt op de muur gekleefd in plaats van geschilderd.

K412_11

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Spanning door de interactie tussen de verschillende afbeeldingen.

K414_09

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Deze deur vond ik prachtig, wat niet wil zeggen dat ik graag zou hebben dat ze mijn voordeur zo behandelen.

K412_15

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Pijn in de buik-gevoel. Ik stel me voor dat heel veel jongeren zich hiermee identificeren. Velen groeien op in een maatschappij waarin ze zich niet thuisvoelen. De dictatuur van het communisme is vervangen door die van het neoliberalisme.

K414_20

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Deze foto is in de Occupy Biënnale gemaakt en sluit naadloos aan bij de vorige.

K414_28

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Dit werk is naar een foto van Einstein. Ik snap niet waarom hij die gekke hoed opheeft. Als iemand hier wel een betekenis voor heeft, aarzel dan niet die in een opmerking te vermelden.

K414_33

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Ik zal nog eens terug naar de Occupy Biënnale moeten om deze tekst volledig te lezen en onderzoeken welke rechten er weggeknipt worden.

Tacheles is niet meer

Berlijn lijkt een smeltkroes van levenswijzen maar je voelt dat alles verdwijnt wat niet past in de Merkel en Hartz visie.

K415_07

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Op het kruis van een ‘graf’ met miezerig plantje staat ‘Flower Power Forever’. Niets is voor altijd, ook het Tacheles kraakpand niet. Wanneer ik dit schrijf zijn de kunstenaarsateliers waarschijnlijk al verdwenen. Misschien staat het gebouw er ondertussen zelfs niet meer.

K415_12

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Miljoenen toeristen kregen hier een cultuurschok.

K415_15

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

De kunstenaars hadden niet graag dat in hun ateliers gefotografeerd werd. Dat was ook niet nodig, de gangen waren boeiend genoeg.

K415_17

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

K415_20

Foto met LCA+ No Nukes op op Fuji 200 ISO

Ieder zijn ‘meug’, ik verkies de rauwe graffiti boven de afgeborstelde East Side Gallery en zal Tacheles missen.

Bekijk ook mijn eerste artikel over Berlijn: Oost West Berlijn Best

(1) http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.578610

Geplaatst in Uitstappen en reizen | Tags: , , , , , , | 2 reacties

Citytrip: Picknicken in BXL

Picknicken in centrum Brussel, mag dan wel actievoeren heten, het lijkt meer op een dagje uit met de familie. Het prachtige weer maakt er een perfecte foto-uitstap van. Van aan het station tot aan het beursgebouw op de Anspachlaan stap ik door een bruisend autoluw stadsdeel. 

Waar zijn de Waarden gebleven?

Als ik in Antwerpen op de boemel stap, zitten daar al twee baardige mannen met een tulband. Hun vrouwen hebben prachtige gewaden en een van hen heeft een baby. Ik denk dat het Sikhs zijn maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Bij een volgende halte stapt een jonge man op, die uit zijn rugzak een drinkbus en een broodje haalt. Hij ziet eruit als een Vlaming, maar eigenlijk is dat niet belangrijk. Een of meer haltes verder stappen twee vrouwen, van een zuiders type op, maar dat is niet belangrijk, met drie ± 12-jarige kinderen. Ik haal mijn rugzakje van de zitplaats naast mij, zodat een van de vrouwen kan gaan zitten. Tot mijn verbazing gaat een van de kinderen daar zitten en de andere twee kinderen nemen de twee nog overblijvende zitplaatsen in.

Kinderen luisteren niet naar de woorden van volwassenen, maar leren uit hun voorbeeld. Ik vraag me af hoe ze op deze manier respect voor hun moeder en vrouwen in het algemeen moeten krijgen.

De twee moeders zijn de enigen in de coupé die geen zitplaats hebben. De Vlaming, maar het kan evengoed een Waal zijn want ik heb hem niet horen spreken, biedt zijn zitplaats aan een van de dames aan. De twee Sikhs staan op en bieden allebei hun zitplaats aan de overblijvende vrouw aan en blijven dan allebei rechtstaan. Er staan dus drie mannen recht om twee vrouwen te kunnen laten zitten.

Zouden die kinderen nu iets leren uit het respect dat die drie mannen, voor die vrouwen tonen? Ik denk erover na maar kom er niet uit.

Het stuk voor de Beurs is met nadarhekken afgezet en overal zie ik families met kinderen.

Ik heb twee camera’s bij. De vierkante foto’s zijn met een plastic camera met plastic lens. (Diana F+) Ze geven geen inferieur beeld van onze realiteit, maar een realistisch beeld van een andere realiteit. Zoals zwart/wit fotografie dat ook doet in vergelijking met kleur.

Vele picknickers worden geïnterviewd en de baby is gefascineerd door de microfoon en tracht door de volwassenen te kopiëren te leren hoe hij die moet vasthouden.

De rechthoekige foto’s zijn met een Lomo LC-A+ net als de vierkante op film genomen.

Op 24 mei riep filosoof Philippe Van Parijs op, de Anspachlaan te bezetten met een picknick. Zijn idee sloeg aan en op 10 juni was de eerste picknick bezetting een feit.

Dit is de rustigste en effectiefste actie die ik heb meegemaakt.

Aan het net hangt een spandoek, aan de ene zijde in ‘t Frans en aan de ander zijde in ‘t Nederlands met: ‘Leven in BXL = Kunnen badmintonnen op de Anspachlaan’. Al jaren is de auto prioritair en komt de leefbaarheid daarnaast. Het is een discussie over ‘waarden’. Steeds meer stedelingen eisen een leefbare stad, een gezonde stad waar de bewoners koning zijn en niet de auto.

Zelf heb ik lekkere broodjes bij en voel me kompleet ontspannen.

Enkele open-VLD-ers voeren campagne. Ze zijn voorstaander van een leefbare stad, 5 grote parkings aan de rand van de stad en met de metro naar het centrum. Indien nodig worden er nieuwe metrolijnen aangelegd. Het klinkt goed. Toch heb ik de hele tijd de indruk dat zijn uitleg goed is, maar zoals de volksmond zegt: “Zijne speculaas deugt niet.”  Is hij ongeloofwaardig of wil ik hem niet geloven. De campagnevoerder geeft een integere indruk, ik geloof hem. Ik ben ervan overtuigd dat hij ook echt een leefbare stad wil. Maar als puntje bij paaltje komt en er moet beslist worden, tellen de daden, niet de woorden.

City-Marketing

Deze picknick is reclame voor Brussel. De sfeer is ontspannen. De burgemeester heeft  toelating gegeven tussen 12:00 en 14:00. De organisatoren vinden dat te kort en hebben aangegeven langer te blijven. Niemand kan zich voorstellen dat de politie tegen dit publiek zou ingrijpen.

Ze grijpen ook niet in en maken van de gelegenheid gebruik om aan politie-marketing te doen. In de wagen zit een kind met een politiepet en enkele fotografen en cameramensen maken er beelden van.

Op de Grote Markt  speelt een band en je kan er gratis aan tafels zitten. Brussel wordt weer een stuk sympathieker.

Om in termen van open VLD te spreken: “Deze zelfstandige ondernemer brengt zijn eigen versie van citymarketing.” Hij speelt en zingt fantastisch. Ik heb op mijn trip naar Brussel, maar van één ding spijt en dat is dat ik niet langer ben blijven luisteren.

Buiten de man hierboven, kom ik nog een vrouw tegen met een bordje: ‘J’ai faim’ en in het station nog een graatmagere vrouw die zogezegd geld nodig heeft om haar ticket naar Antwerpen te betalen. Drie ‘zelfstandige ondernemers’ met hun eigen idee over citymarketing. Ik ben goed gezind. Het is een prachtige dag geweest. Ik spendeer meer aan die ‘zelfstandige ondernemers’ dan aan de reguliere kleinhandel.

Geplaatst in Uitstappen en reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Oost West Berlijn Best

Berlijn is een grote stad waar alles lijkt te kunnen. Er is groene ruimte en het verkeer is er merkelijk rustiger dan bij ons. De Berlijners zijn vriendelijk, de porties gul en betaalbaar. Vier dagen rondzwerven door de stad, soms door wijken waar elke cm² bedekt is met graffiti, toch hebben we ons nooit onveilig gevoeld. 

We zijn om 24:00u op de bus gestapt en komen rond 9:00u in Berlijn toe. Onderweg zijn we tegengehouden voor paspoort controle en er wordt een reiziger zonder papieren van de bus gehaald. Degenen die denken dat je zomaar van het ene naar het andere schengenland kan reizen heeft het mis. Op mijn vorige busreis naar Zuid-Frankrijk kwamen de douanen controleren en haalden ze een drugkoerier van de bus. Zowel de Fransen als de Duitsers waren bij de controle correct en rustig.
Voor de foto’s onderweg heb ik 3 analoge-fototoestellen bij. Ik zit in mijn Lomo periode en daarom heb ik een wegwerp panorama camera waarmee bovenstaande foto genomen is, een wegwerp die ik hergebruik en mijn Lomo LC-A+ No Nukes bij. Ik verwacht dat de analoge, amateurachtige beelden bij de sfeer van Berlijn passen.

Openbaar vervoer

Berlijn heeft een goed uitgebouwde metro. Met ‘U’ en ‘S’ lijnen. De U rijdt onder- en de ‘S’ rijdt bovengronds. Zoals te verwachten staan er in het busstation borden, die naar de verschillende lijnen wijzen. We weten dat ons hotel vlak bij een station van lijn U55 ligt en gaan daarom op zoek naar het ‘U’ metrostation. We vinden het logisch dat de pijl naar een trap naar beneden wijst.

In een ongekende stad is het altijd wat zoeken.Maar hier lijkt het mee te vallen. Dat zal de ‘Duitse grundlichkeit’ zijn. Vol vertrouwen gaan we dan ook naar beneden. En komen in een ondergrondse ruimte met pilaren en borden die naar de metro verwijzen.

We zijn ervan overtuigd dat we juist zitten, maar we hebben het mis. Van hier beneden kan je alleen terug naar boven. Het is een soort ondergrondse straat. Een pijl naar beneden, wil zeggen dat je links de hoek moet omslaan.

Af en toe stappen muzikanten op en af. Net zoals bij ons kijkt iedereen dan de andere kant op. Op deze foto staat links beneden een stukje van de middenvinger van mijn linker hand. Is dat voldoende om te bewijzen dat ik in Berlijn was?

Cultuur

Overal in de stad kom je in aanraking met kunst.

In een soort VW-shopping center in Friedrichstraße staat tussen de VW’s een actuele Bugatti die constant gefotografeerd wordt. Daar neem ik dus geen foto van. Op -1 loopt een tentoonstelling met als thema ‘Diva und Heldin’.

Een beetje verder staat dit kunstwerk gemaakt van autowrakken (denk ik) tussen de roltrappen.

De Berlijnse Lomoshop is de tweede grootste van de wereld. Ik neem er deze dubbel opname van de vitrine en een stuk Lomowall. Eigenlijk ben ik er nog altijd niet uit of ik Lomografie kunst of kitsch vind. Ik vind het in elk geval plezant.

Kitsch

Het Oost-Duitse verleden wordt dik in de verf gezet. Zelfgenoegzaam wijst men erop hoeveel beter het nu is. Het Oost-Duitse verleden is koopwaar.

Op het vroeger Checkpoint Charley hebben ze een kiosk nagebouwd waar je je kan laten fotograferen met een man met Amerikaans en/of Russisch uniform. Je kan ook je (nep) paspoort laten afstempelen met Oost-blok stempels.

Heel de bedoening heeft een hoog kitsch gehalte.

100m verder staan de Trabants klaar voor een Trabant safari door Berlijn

En komen er constant bussen aangereden voor een bezoek aan een stukje muur en  Checkpoint Charley. Toerisme op zijn best.

Het is goedkoop wat lacherig te doen bij het zien van zo’n TV en zo’n staanlamp. Maar zo zagen die zaken er in het Westen in de 50- en 60-ties ook uit. Wat verder staat, om nog maar eens onze superioriteit te bewijzen, een bureau met een bakelieten telefoon en een schrijfmachine. Maar de muur was al lang gevallen als hier de politie de PV’s nog met twee vingers op schrijfmachines tikte.

Respect

Het is zinloos de geschiedenis zwart-wit voor te stellen met goeden aan de ene en slechten aan de andere kant.

De spoetnik op Cafe Moskou op de Karl Marx Allee herinnert eraan dat de technologie misschien minder verfijnd was, maar dat ze wel werkte. De Russen hebben dan wel de wedloop naar de maan verloren, op ruimtevaart gebied stonden ze hun mannetje.

De ingang is versierd met een prachtige mozaïek. Terwijl ik de foto’s neem, komt een goed geklede wat oudere dame langs die zegt: “Mooi he, het is nu gerestaureerd maar je mag er niet meer in. Het is verkocht aan een of andere bedrijvengroep.”

Alle panorama foto’s zijn met een wegwerp genomen, alle andere met mijn lomo LC-A+ No Nukes.

Bekijk ook deel twee: Berlin Graffiti

Geplaatst in Uitstappen en reizen | Tags: , , , , , , , | 5 reacties

Dick Tracy en de Lomo Sprocket Rocket

Het verschil tussen wegwerp-panorama-fototoestellen en dinosaurussen is dat de eerste nog net niet zijn uitgestorven. Ik ken nog één leverancier die ze op voorraad heeft. Als je panorama foto’s wil maken met een toestel waarbij je zelf de filmen kan veranderen, dan is er de Lomo Sprocket Rocket. Deze panorama camera legt zijn brede kijk op de werkelijkheid vast op 33x71mm negatieven Hij belicht bijna de volledige hoogte van de film t.e.m. de perforaties.

.

Het was geen liefde op het eerste gezicht. Eigenlijk vond ik de Sprocket Rocket lelijk. Eerst nadat ik de camera een tijdje in mijn handen had, begon ik hem te appreciëren . Goesting is koop, in bakeliet zou hij perfect zijn, dacht ik. Dan lees ik in het bijgeleverde boekje dat de vorm geïnspireerd is op de Dick Tracy candid camera van 1947.

Dick Tracy

De naam Sprocket Rocket wijst naar de perforaties die je tijdens de opnamen mee kan belichten.
Op het stukje Grote Markt van Antwerpen zie je hoe breed de Lomo fotografeert.

Lomo gouden regel #5:
Schiet je onderwerpen van heel dichtbij

Je heb 2 instellingen voor de afstand. Van 0,6m tot 1m en van 1m tot oneindig. 60cm lijkt dicht genoeg om te fotograferen. Bovenstaande foto toont hoe breed deze Lomo op de minimum afstand fotografeert. Het had best wat dichterbij gemogen.

Voor het diafragma heb je de keuze tussen f:16 en f:10,8. Deze foto is op f:10,8 en is wat onderbelicht. F:8 was beter geweest, maar die instelling is er niet en beperkingen stimuleren de creativiteit.

Het Belastingsfestival

De jaarlijkse karwei van het invullen van de belastingbrieven, zijn de meeste mensen liever kwijt dan rijk. Velen wachten dan ook tot de laatste dag en dan is het te laat om de brief nog met de post te versturen. Ze steken hem die dag zelf in de bus van de belastingsdienst. De laatste jaren komen muzikanten de mensen een hart onder de riem steken. Belastingen betalen is positief, het ondersteunt de welvaartsstaat. Of het betalen van belastingen eerlijk verdeeld is, valt buiten de scoop van dit artikel.

Martinus Wolf aan de piano
Op beide camera’s kan je, zonder de film door te draaien, zoveel maal afdrukken als je wil. Voor de foto van de pianist heb ik 15x afgedrukt. Zo leg ik de beweging vast.

Het was te donker om normaal te fotograferen. De Sprocket Rocket fotografeert op 1/100sec of B (=de lens blijft openstaan zolang je de ontspanknop indrukt) Op f:11 had ik 1/6s moeten belichten en dat komt overeen met ±15x 1/100s.

Ik heb 15 verschillende personen boven elkaar gefotografeerd terwijl ze hun aangifte in de bus staken.

Het is een komen en gaan van mensen, sommigen blijven wat rondhangen.

Zelfde techniek als de 2 vorige foto’s


In de voorgrond Miss Rectangle

Een flits bovenop de camera bevriest de beweging.


In de voorgrond Inneke23

Deze foto had een andere betekenis gekregen als de filmperforatie het oog van de zingende gitariste bedekt had. Een beetje (on)geluk hoort bij de Lomograaf.


Het duo Inneke23 en Miss Rectangle
Op een film van 36 opnamen passen 18 van deze panorama foto’s. Dat lijkt minder dan het is. Ik was zó benieuwd naar de resultaten van mijn eerste film dat ik nog een half dozijn testopnamen heb genomen om hem vol te krijgen.
Met de foto’s van het belastingsfestival heb ik getracht een originele kijk op het gebeuren te geven. Vinden jullie dat zoiets past in de journalistiek of niet?

Geplaatst in Fototoestellen | Tags: , , , , , , , , , | 5 reacties

Na New York, Parijs, Amsterdam, … opent Lomo een winkel in Antwerpen

‘Lomography Gallery Stores’ vind je in Rio De Janeiro, São Paulo, Toronto, Beijing, Guangzhou, Shanghai, Hongkong, Paris, Berlin, Cologne, Milan, Tokyo, Seoul, Singapore, Amsterdam, Madrid, Barcelona, Bangkok, Istanbul, Tapei, Taichung, London, Manchester, Austin, Los Angeles, New York, Santa Monica, San Francisco. Donderdag 21 juni 2012 om 20:00h is het de Grand Opening van de Lomography Gallery Store Antwerpen.

Dubbel opname van de vitrine van de Berlijnse winkel en de Lomowall in de winkel.

Voor Lomografen is de opening van een Gallery Store goed nieuws, vergelijkbaar met de opening van een Apple store voor Apple fanaten. Ik ben me zeer goed bewust dat ik hier reclame maak voor een bedrijf, voor een multinational dan nog wel. Dat is niet mijn gewoonte. Het zijn niet zozeer de Lomotoestellen die me aanspreken, maar de filosofie die erachter steekt.

Low Fidelity en Low Technology

Camera fabrikanten slaan ons dagelijks om de oren met steeds weer hogere resoluties en megapixels. Je kan schijnbaar alleen met de allerlaatste technologieën goede foto’s maken.

Graffiti met Lomo LCA+

Is bij deze foto de scherpte essentieel of de inhoud? Is het erg dat het beeld naar de hoeken donkerder wordt? Een goede Lomograaf maakt van Low-tech en LoFi zijn sterke punten.

Met Lomo LCA+ in het MAS, het is er erg donker, na 20 tellen belichten heb ik de sluiter gesloten.

Als je deze zaal in het MAS nooit bezocht hebt, heb je geen idee van wat je ziet. Maar dat hoeft ook niet.
Experimenteren is Lomo-belangrijk. Digitaal zou je in deze omstandigheden op +50.000 ISO fotograferen en de opname onmiddellijk op het schermpje controleren. Valt het resultaat tegen dan stuur je bij. Lomografen fotograferen analoog en zien het resultaat eerst nadat de opnamen ontwikkeld zijn. De onzekerheid over het resultaat maakt Lomografie extra spannend.

Een detail uit de Lomowall van de Berlijnse Gallery Store.

Ook in Antwerpen komt er een Lomowall en ik weet al dat er ook minstens één foto van mij wordt gebruikt. Ik vind zo’n Lomomuur een tof concept. De individuele foto is niet belangrijk. Het geheel is waardevoller dan de som van de aparte foto’s.

Analoog is cool

De laatste jaren krijg ik regelmatig, een beetje smalend, de opmerking: “Hé, fotografeer jij ‘nog’ analoog?”

De laatste tijd hoor ik van jongeren: “Hé, jou camera, Cool.”

Voor wie meer wil weten over de opening klikt op: Grand Opening Lomography Gallery Store Antwerpen

Geplaatst in Fototoestellen | Tags: , , , , , , | 4 reacties